~ Didy's world ~[Super Junior]

ในคอนเนอร์พิเศษของรายการนี้ เป็นช่วงที่ให้สมาชิกซูเปอร์จูเนียร์มาเล่าเรื่องของตัวเอง
ว่ามาเป็นซูเปอร์จูเนียร์ได้อย่างไร โดยทำออกมาเป็นรูปแบบละครวิทยุ

---------------------------------------------
[We are Super Junior] 20060911 Donghae Part 2
ฟังเสียงดงเฮออนแอร์ในวิทยุ

[หนุ่มน้อยจากมกโปที่ฝันจะเป็นนักร้อง ดงเฮ]

มเด็กหนุ่มจากเมืองมกโป

ผมตัดสินใจที่จะเป็นนักร้อง ตามความฝันของพ่อ
แม้จะมีความรู้สึกที่อยากจะทำความฝันนั้นแทนพ่อ
แต่เพราะผมเองก็อยากจะเป็นนักร้องที่จะได้ยืนต่อหน้าผู้คนมากมาย
จึงไปออดิชั่น ในการออดิชั่นที่มีคนเข้าร่วมมากมาย โดยมีพ่อคอยช่วยเหลือ
เมื่อได้มาเป็นเด็กฝึกหัด ก็ต้องพบความลำบากมากมาย เพราะนิสัยขี้อายของตัวเอง
แต่ในช่วงเวลานั้นก็ทำใจและฮึดสู้
เพราะว่าผมน่ะ คือดงเฮผู้โด่งดังของมกโป

เพราะว่าบ้านผมอยู่มกโป ผมจึงจะเดินทางไปโซลเพื่อฝึกซ้อม สัปดาห์ละครั้ง
เพราะวันธรรมดาจะต้องไปโรงเรียน จึงมาฝึกซ้อมได้ในวันสุดสัปดาห์เท่านั้น
ในตอนนั้น ผมและยุนโฮสมาชิกดงบังชินกิในปัจจุบัน แล้วก็สมาชิกซูเปอร์จูเนียร์อึนฮยอก และซองมิน
เรมักจะกระจุกตัวรวมกัน แม้แต่ตอนนี้ เรื่องราวในวันหยุดสุดสัปดาห์ของช่วงนั้น ยังคงแจ่มชัดในความทรงจำของผม

ยุนโฮ - นี่ดงเฮ นายออกเดินทางมาโซลกี่โมงน่ะ?
ดงเฮ - โรงเรียนเลิกก็มาเลยฮะ อ่า..เหนื่อยจะบ้า จริงๆนะ
วันนี้รถไฟเต็มด้วย เลยต้องนั่งรถบัสมา รถติดจนคิดว่าจะตายซะแล้ว แล้วพี่ยุนโฮล่ะฮะ?
ยุนโฮ - ฉันเหรอ? ฉันซื้อตั๋วล่วงหน้าไว้ตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วน่ะ ก็เลยมารถไฟ..ลำบากเนอะ
ดงเฮ - เวลาแบบนี้ก็รู้สึกอิจฉาพวกเด็กโซลขึ้นมาเลย
ซองมิน อึนฮยอก จุนซู ดีจังเลยน้า~~ ไม่ว่าบ้านจะอยู่ที่ไหนก็มาถึงได้ภายใน 1 ชั่วโมง
ยุนโฮ - นั่นสินะ..อ่า อิจฉาจัง
ดงเฮ - เอาเถอะ ยังไงก็มาถึงแล้ว ซ้อมกันเถอะ~
ยุนโฮ - ใช่ เอาล่ะวันนี้ จะต้องเต้นอันนี้ให้ได้แบบโปรเลย

ดงเฮ - นี่ ซ้อมไปซ้อมมา เวลาผ่านไปขนาดนี้แล้วเหรอ? นี่มัน 5 ทุ่มแล้ว
อึนฮยอก จุนซู พี่ซองมิน ทำอะไรกันอยู่ จะไปแล้วนะ เร็วๆไปกันเถอะ
"นี่รถเมย์จะหมดแล้วนะ! นี่ วิ่งเร็ว!
ดงเฮ - พวกเรา คอส์แรกของวันนี้จะไปที่ไหน?
"เน็ทคาเฟ่"
ดงเฮ - โอเค ไปเล่นเกมส์ ที่เน็ทคาเฟ่! โอเค?
"โอ เค๊~!"
ดงเฮ - วันนี้ใครเล่นเกมส์แพ้ ต้องเลี้ยงคัพราเมงนะ โอเค?
"ของมันแน่อยู่แล้ว ยังไงวันนี้ฉันชนะแน่"

ดงเฮ - นี่ เราอยู่ร้านเน็ทมา 2 ชั่วโมงแล้วนะ ไปต่อที่อื่นกันเถอะ!
"ใช่ๆ ไปกันเถอะ ต่อไปอะไร เตะบอล?"
ดงเฮ - นี่ถามเพราะว่าไม่รู้จริงเหรอ? ห๊า?
ทีมที่แพ้คราวนี้จะต้องเลี้ยง เปียวทากิเฮจังกุ๊กนะ
"ก็แค่ เปียวทากิเฮจังกุ๊กใช่มั๊ย?"
ดงเฮ - นี่ พูดแค่นี้ก็คันไม่คันมือเต็มแก่แล้ว
ตั้งแต่เด็กแล้ว ฉันล่ะชอบหมดแหละ ไม่ว่าจะแข่งเกมส์อะไร เอาล่ะ ไปกันเลย!
"นี่ แล้วจะรีบไปไหนนั่น...รอก่อนสิ ไปด้วยกัน~~"

พวกเราจะเที่ยวเล่นแบบนี้ไปจนถึงเวลาที่จะไปซ้อมต่อในวันรุ่งขึ้น ใช้เวลาอัดแน่นทุกนาที
พอเตะบอลเสร็จก็จะไปกินราเมงที่ร้านคอนวิเนี่ยน
แล้วไปนอนพักที่จิมชิลบัง(โรงซาวน่าเหมือนในรายการฟูลเฮ่ส์ตอน 5)จนถึง 8 โมงเช้า
พอตื่นแล้วก็ไปกินเฮจังกุ๊ก ที่ร้านเปียวทากิเฮจังกุ๊ก ที่อยู่ตรงข้ามบ้านจุนซู
รสชาติของมันอร่อยจนขนาดกินเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ...
แล้วจากนั้นก็ไปโยนโบว์ที่ลายโบว์ลิ่ง
พอหิวก็ไปหาแฮมเบอร์เกอร์ที่ร้านฟาสฟู๊ดกิน จากนั้นก็ไปบริษัท..
ถ้าไม่มีเรื่องสนุกๆแบบนี้ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอาจจะเลิกไปแล้วเสียแต่กลางทางหรือเปล่า
แต่เพราะมีเพื่อนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกัน จึงสามารถอดทนและฝ่าฟันช่วงเวลาที่ยากเย็นนั้นมาได้

อึนฮยอก - อ่า... ดงเฮ นายได้ยินเรื่องนั้นแล้วยัง?
ดงเฮ - เอ๋? เรื่องอะไรเหรอ?
อึนฮยอก - ก็เรื่องที่จุนซูกับยุนโฮจะได้เดบิวต์น่ะ..
ดงเฮ - จริงเหรอ?
อึนฮยอก - จะเดบิวตืเป็น ดงบังชินกิน่ะ ทั้งๆที่เป็นเรื่องที่ดี...
พวกเราจะได้เดบิวต์เหมื่อไหร่กันนะ พวหเราก็ฝึกมา 5 ปีแล้วใช่มั๊ย?
ดงเฮ - เดี๋ยวก็ต้องมีโอกาศของพวกเราแหละ ถ้าเรารอ โอกาศก็จะมาหาเรา! อย่ากังวลไปเลย

แม้ปากจะพูดไปอย่างนั้น แต่จริงๆในใจสุดแสนจะร้อนรน
เพื่อนข้างๆที่ฝึกมาด้วยกัน ค่อยๆเดบิวต์ไปทีละคนสองคน
จนดูเหมือนกับว่าผมจะช้าไปเรื่อยๆ
ผมรู้สึกผิดต่อพ่อและแม่ที่รอผมอยู่ที่บ้าน และเชื่อมั่นในตัวผมจนถึงที่สุด
แต่พอมักจะบอกผมเสมอว่า

รู้จักไหมสำนวนที่ว่า "โรมไม่ได้สร้างในคืนเดียว"
การจะสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่น่ะ มันจะต้องใช้เวลา
ดังนั้นการจะเป็นคนที่ยิ่งใหญ่ ก็ต้องใช้เวลามากพอๆกัน
พ่อเชื่อว่าอีดงเฮลูกพ่อ ก็เป็นหนึ่งในนั้นเหมือนกัน ดังนั้นเรื่องเวลามันไม่สำคัญหรอก
ใช่มั๊ย ไม่สำคัญหรอกว่า "เมื่อไหร่"
มันสำคัญที่ว่า "จะเป็นอย่างไร" ต่างหาก

หลังจากนั้น ผมที่ฝึกซ้อมมา 5 ปี
ในวันที่ 6 พฤศจิกายน 2005 ก็ได้เดบิวต์เป็นซูเปอร์จูเนียร์
คงจะเพราะทุกคนในทีมของเรา ทุ่มเทฝึกซ้อมเสมอมา
ทำให้เราได้รับความรักขนาดที่สามารถคว้าที่ 1 มาได้
ในตอนที่พสกเราคว้ารางวัลเพลงยอดนิยมมาได้
ผมร้องตะโกนบนเวทีรับรางวัล
"พ่อครับ ขอให้มีความสุข ผมรักพ่อครับ!"
ความฝันที่พ่อพรวนปลูกให้ จากนี้ไปผมจะดูแลมันเอง
พ่อ ขอบคุณครับ กรุณาเฝ้าดูผมต่อไป ผมจะพยายามครับ

ผมซุเผอร์จูเนียร์ และลูกชายของพ่ออีจุนเฮ ดงเฮครับ

-หลังเพลง-
ซูเปอร์จูเนียร์ดงเฮครับ
ที่ผมรีเควสเพลง "Show Me Your Love"
อืม...ก็เรามีเพื่อนอีกวงคือดงบังชินกิใช่มั๊ย?
พวกเรา แจจุง ยุนโฮ จุนซู ชางมิน ยูชอน และก็ซุเปอร์จูเนียร์ 13 คน
ช่วงเวลา 5 ปีที่เราฝึกซ้อมด้วยกันมา
ประมาณปี 2001-2 ก็เริ่มมีอัลบั้ม SMTOWN ออกมา
พวกผมเองก็พูดกันอยู่เสมอว่าอยากเป็นส่วนหนึ่งในนั้นเร็วๆ
เป็นหนึ่งใน SMTOWN ได้เต้นได้ร้องเพลงได้เล่นด้วยกัน เสมือนเป็นครอบครัว
เวลาผ่านไปๆ แต่ละปี แต่ละปี อัลบั้มก็ค่อยๆออกไปทีละอัลบั้ม ทีละอัลบั้ม
จนในที่สุด วันนี้ก็มาถึง ฤดูหนาวปี 2005
และยังมีอัลบั้มของ ซุเปอร์จูเนียร์ และดงบังชินกิโดยเฉพาะ
เพราะตั้งความหวังไว้ จึงตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย
เราไปถ่ายทำมิวสิกวีดีโอที่สวนสนุก
ทั้งๆที่ โรลเลอร์ครอสเตอร์ปิดไปแล้ว แต่ก็ขอให้เปิดให้พวกเราไม่กี่คนได้เล่นด้วยกัน
ความทรงจำเหล่านี้ กับเพื่อนคนสำคัญ
เพื่อนที่ไม่เคยคิดเสียดายเลย ที่ได้ใช้เวลาร่วมกัน
จากนี้ไปจะได้อยู่กับผู้คนที่ผมรัก ผมจะพยายามให้มากขึ้น เพื่อจะเก่งยิ่งๆขึ้น
ขอบคุณครับ ซุเปอร์จูเนียร์ดงเฮ จะแสดงความมุ่งมั่นตั้งใจให้ทุกคนเห็น
ขอให้ทุกคนสนใจและรักผมมากๆนะครับ Super Junior Figthing!


-------------------------------------------------
Korean Text by "BABY LOVE"일품 (iwashi)
Japanese Taxt by yume@kr2jp
Thai Translation by didy@loveusj.com
*กรุณานำออกพร้อมเครดิตทั้งหมด