~ Didy's world ~[Super Junior]

.*+Super Junior Behide Story+*.@ Love FM Special Coner

นานๆทีก็เคยคิดเล่นๆดูว่า
ถ้าวันนี้ไม่ได้เป็นนักร้องไม่ได้เป็นนักแสดง ตอนนี้ผมจะกำลังทำอะไรอยู่นะ
ผมที่แทบไม่มีปากมีเสียงสมัยอยู่ม.ต้น แม้จะนั้งอยู่ในชั้นเรียน ก็แทบเหมือนไม่มีตัวตนอยู่
แค่คิดเรื่องที่จะไปยืนร้องเพลงต่อหน้าผู้คน เอามาคิดดูตอนนี้ก็ยังเป็นเหมือนเรื่องโกหก
ระยะเวลาฝึกหัด 5 ปี กว่าจะมาเป็นผมในวันนี้ ต้องใช้แรงใจและแรงกายอย่างมากมาย
เอาล่ะ มาย้นอดีตไปในช่วงเวลานั้นกันเถอะ

เมื่อตอนอยู่ชั้น ม.1
ในขณะที่ดูรายการข่าวบันเทิงทางทีวี ความฝันที่จะเป็นดาราก็ค่อยๆก่อตัวขึ้นในใจผม
และเมื่อยู่ชั้น ม.2 ผมก็เริ่มหัดเต้นเบรคแดนส์และหัดร้องเพลงอย่างเอาจริงเอาจัง
และพอเข้าวันหยุดฤดูหนาวเมื่ออยู่ชั้นม.3 ผมก็ได้เริ่มเตรียมตัวเพื่อการออดิชั่นครั้งแรก
แล้วก็.....

-ตริ่ง ติง ติง- เสียงโทรศัพท์
ซองมิน - ฮัลโหล?
เพื่อน - ซองมิน~~
ซองมิน - อ่า มีอะไรเหรอ..?
เพื่อน - วันนี้น่ะ นายทำอะไรอยู่?
ซองมิน - ฉันเหรอ ก็บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าวันนั้นน่ะ ฉันจะไปออดิชั่น
ตอนนี้กำลังจะออกบ้านพอดีเลยน่ะ มีอะไรเหรอ?
เพื่อน - อ่างั้นเหรอ จะเอาไงดีล่ะนี่...
ซองมิน - เกิดอะไรขึ้น มีอะไรเหรอ?
เพื่อน - ก็เปล่าหรอก ก็วันนี้ทีมเต้นของเรามีแสดงน่ะ
ซองมิน - อ่า...ใช่ๆๆ~~
เพื่อน - แต่ว่ามีคนถอนตัวออกไปคนนึง~~~ ก็เลยกะว่าจะขอร้องนาย...
ซองมิน - อ่า...จริงเหรอ..?
เพื่อน - นี่ นายช่วยฉันสักครั้งไม่ได้เหรอ? คนที่พอจะขอร้องได้ก็มีแต่นายคนเดียวเท่านั้น...
ซองมิน - โธ่ ฉันก็อยากไปให้นะ แต่ว่า...ออดิชั่นก็...
เพื่อน - นั้นสินะ...ยังไงก็คงไม่ได้...?
ซองมิน - อ่า..มันก็... อ่า... เอ้า ฉันไปให้ก็ได้ ออกดิชั่นน่ะคราวหน้าก็ยังมี...
แต่ที่จะได้เต้นกับพวกนาย หมดจากวันนี้ไป ก็อาจจะไม่มีโอกาศอีกก็ได้~~ แล้วที่ไหนล่ะ
เพื่อน - โอ้วว ซองมิน~~~ ขอบคุณมากเพื่อน ตอนนี้อยู่ไหนเหรอก็...

หลังจากที่คิดอย่างหนักว่าจะเลือกอะไรระหว่างออดิชั่นกับไปแสดงกับเพื่อน
ผมก็เลือกที่จะไปแสดงกับเพื่อน
เพราะออดิชั่นยังมีโอกาศหน้า
แต่การไปเต้นกับเพื่อนครั้งนี้อาจเป็นครั้งสุดท้าย
แต่แล้วก็ได้รับนามบัตรของค่ายเพลงมาโดยไม่ได้คาดฝันที่งานนั้น
แล้วในที่สุดผมก็ได้เข้ามาเป็นเด็กฝึกหัดโดยผ่านการออดิชั่น

SM - นี่ ลีซองมิน! นายน่ะจะเป็นอย่างนั้นตลอดไปหรือไง?
ซองมิน - เอ๋..ครับ??
SM - ก้มหน้าก้มตาอยู่อย่างนั้นน่ะ...เรียกว่าทำอะไรอยู่เหรอ?
อย่าทำไหล่ห่อ! เงยหน้าขึ้นมา แล้วก็ทำตัวให้ร่างเริงหน่อย!!
ซองมิน - ครับ..ขอโทษครับ..
SM - แค่สนิทกับเพื่อนก็ยังทำไม่ได้ ถ้าแม้แต่ปรับตัวเข้ากับคนอื่นๆก็ยังทำไม่ได้
แล้วคิดว่าจะไปร้องเพลงต่อหน้าผู้คนยังไงเหรอ? หืม?
ซองมิน - ไม่ใช่อย่างนั้นฮะ คือ....
SM - งั้นเอางี้ มาร้องเพลงให้รุ่นพี่ฟังข้างหน้านี่มา
ซองมิน - ครับ?? ร..ร้องเพลงเหรอฮะ??
ทุกคน - เฮ~~~~
ซองมิน - .....อันยอง...~~~

ผมจะต้องเปลี่ยนบุคลิกอย่างมาเพื่อจะเป็นนักร้อง
ผมถูกให้ออกไปร้องเพลงต่อหน้ารุ่นพี่เป็นครั้งคราว
จนมาถึงตอนนี้ เมื่อไหร่ที่คิดถึงเรื่องในตอนนั้นก็ยังไม่หายตื่นเต้น
แต่ผมมักจะตอกย้ำตัวเองอยู่เสมอว่า "เรื่องที่ทำไม่ได้ ก็จะต้องทำจนกว่าจะทำได้"
ผมคิดถึงคำๆนั้นซ้ำไปซ้ำมาแล้วก็ฝึกซ้อมและก็ฝึกซ้อม

อึนฮยอก - พี่ซองมิน! ตอนนี้กี่โมงแล้ว?
ซองมิน - อืม..ตอนนี้? เฮ้ย!! นี่มัน 5 ทุ่มกว่าแล้ว!
อึนฮยอก - จริงเหรอ? นี่ จุนซู! นี่ เดี๋ยวบัสเที่ยวสุดท้ายจะหมดนะ! เร็ว!
จุนซู - อ่า..รู้แล้วๆ

ซองมิน - อะไรนี่ บัสเที่ยวสุดท้ายแท้ๆ ทำไมคนเยอะอย่างนี้เนี๊ยะ?
จุนซู - นั่นสิน้า~~ อ่าฉันเจ็บขาจัง~~
ซองมิน - นั่น นั่น ที่นั้งตรงนั้นว่าง จุนซู~ เจ็บขาไม่ใช่เหรอ รีบไปนั้งสิ
จุนซู - อ่าพี่ แท้งกิ้ว ขอบคุณฮะ....ZZZZZzzzzzzz
อึนฮยอก - อะไรกันเจ้านี่? ทำไมเป็นอย่างนี้เนี๊ยะ?
ซองมิน - นั่นสิ
อึนฮยอก - จุนซูเจ้านี่ พอนั่งปุ๊ปก็หลับปั๊ปเลย
ซองมิน - คงจะเหนื่อยล่ะมั๊ง ท่าทางดูเหนื่อยๆ
อึนฮยอก - แล้วเสียงนี่มันอะไร กรนซะด้วย? หนวกหูจริงๆเลยเจ้านี่
อ่า...ฉันก็เหนื่อยสุดๆเหมือนกัน
ซงอมิน - อ่า..นั่นสิน้า~~
อึนฮยอก - พี่ พวกเราน่ะ ถ้าฝึกซ้อมอย่างนี้ต่อไป เราจะได้เดบิวใช่มั๊ยฮะ?
ตอนนี้แค่ฝึกซ้อมก็ปาเข้าไป 2 ปีกว่าแล้ว...
ซองมิน - นั่นสินะ....ฉันก็กังวลเหมือนกัน

-ตึง!-(เสียงอะไรตกพื้น)
ซองมิน - อะไรน่ะ เสียงอะไร?
อึนฮยอก - เอ๋ ไม่รู้... อะไรน่ะ? นี่จุนซู!
ซองมิน - นี่ นี่ นี่!
อึนฮยอก - เจ้านี่มันอะไรเนี๊ยะ?
จุนซู - ZZZZzzzZZ

ซองมิน - นี่ อะไรเนี๊ยะจุนซู เจ้านี่ตกพื้นเหรอ?
เอ้า อย่างแรก ดึงขึ้นมาก่อน ดึงขึ้นมา~~
อึนฮยอก - เจ้านี่มันอะไรเนี๊ยะ อะไรเนี๊ยะ!
จุนซุ - ZZZZZZzzzz
อึนฮยอก - อะไรเนี๊ยะ เจ้านี่ใช่คนหรือเปล่าเนี๊ยะ? ตื่นๆ ตื่อเซ่~!
ซองมิน - นี่ปลุกให้ตื่นซิ ปลุก!
อึนฮยอก - เจ้านี่ท่าทางจะเหนื่อยจริงๆ หลับจนตกเก้าอี้ขนาดนี้ได้ยังไงเนี๊ยะ~~
ซองมิน - นั่นสินะ ไม่อายบ้างหรือไงเนี๊ยะ?

บ้านของจุนซูและฮยอกแจอยู่ทางเดียวกับบ้านผม เวลาซ้อมเสร็จเรามักจะกลับด้วยกันเสมอ
พวกเราซ้อมกันวันละ 6 ชั่วโมง วันไหนที่เยอะๆก็ 10 ชั่วโมง พวกเราเหนื่อยจากการซ้อมทุกวัน
เหนื่อยขนาดที่หลับบนรถบัสแล้วตกเก้าอี้ดังตึงยังไม่ขยับสักนิด
เวลาที่ผมหลับผมก็หลับเป็นตายเหมือนกับจุนซู
ช่วงเวลา ที่ซ้อมราวกับจะพยายามเอาชนะใครให้ได้
แม้ส่วนใหญ่ผมจะนั้งรถบัสกลับกับจุนซู ฮยอกแจ และพี่จองซูหรือพี่อีทึกในตอนนี้
แต่บางครั้งผมก็นั้งรถบัสกลับคนเดียว
เวลาที่กลับคนเดียวผมก็จะผลอยหลับหัวโขกกับหน้าต่าง โป๊ก โป๊ก
และก็หลับจนเลยป้ายลงเป็นประจำ จนบางคืนต้องขึ้นลง ขึ้นลง รถบัสสายเดิมหลายๆครั้ง
เพลงที่ไหลมาตามหูฟังที่ผมมักจะสวมไว้กับหูในตอนนั้น
จนวันนี้ถ้าเอามาฟังอีกครั้ง ก็ยังคงทำให้หวนนึกถึงความทรงจำในช่วงเวลานั้น
แม้จะมีเรื่องที่ลำบากมากมาย แต่ก็มีเรื่องสนุกๆมากมายเหมือนกัน



-------------------------------------------------


Korean Text by "BABY LOVE"일품 (iwashi)
Japanese Taxt by yume@ http://kr2jp.blog54.fc2.com/
Thai Translation by didy@ LoveU Super Junior
*Take out with full credit

edit @ 12 Apr 2008 19:59:29 by Didy