~ Didy's world ~[Super Junior]

ในคอนเนอร์พิเศษของรายการนี้ เป็นช่วงที่ให้สมาชิกซูเปอร์จูเนียร์มาเล่าเรื่องของตัวเองว่ามาเป็นซูเปอร์จูเนียร์ได้อย่างไร โดยทำออกมาเป็นรูปแบบละครวิทยุ

---------------------------------------------
[We are Super Junior] 20060828 Hangeng Part 2
ฟังเสียงฮันเกิงออนแอร์ในวิทยุ

[จากหนุ่มนักเต้นแดนมังกรจนมาเป็นสมาชิกแห่งซูเปอร์จูเนียร์ี]

ฮันเกิงที่ร่ำเรียนการเต้นพื้นบ้านและบัลเล่มาตั้งแต่ยังเด็ก
แล้วโอกาศครั้งใหม่ก็วิ่งเข้ามาหาเด็กหนุ่มที่มีความฝันที่จะเป็นนักเต้นที่เก่งที่สุดของจีน
ฮันเกิงได้เข้าร่วมการออดิชั่น HOT China ที่จัดขึ้นที่กรุงปักกิ่งนครหลวงของจีน
และก็ได้เป็น 1 ใน 3 พันที่ผ่านการคัดเลือก
แล้วความฝันที่จะได้เป็นนักร้องที่เกาหลีก็ได้ก่อตัวขึ้น
แม้ครอบครัวจะไม่เห็นด้วยอย่างถึงที่สุด
แต่แล้วเด็กหนุ่ม ฮันเกิงอายุ 19 ปี ก็ทะยานข้ามฟ้าจากครอบครัวมายังเกาหลี

ฮันกยอง - ! @#$%%^#$%%^~
ซีวอน - คนจีนเหรอ? พูดว่าอะไรนะ?
ชินดง - นี่ นี่ แล้วฉันทำยังไงถึงจะเข้าใจล่ะเนี๊ยะ?
ฮันกยอง - @$@*&^@$@*&^@$@
ซีวอน - เขาพูดกับเราน่ะ นายทำอะไรซักอย่างสิ!
ชินดง - อ่า...เข้าใจแล้วๆ เอ่อ...ก็ไม่รู้หรอกนะว่าพูดอะไร แต่ไงก็....
(พูดเบาๆ) อะไรเนี๊ยะ มาเกาหลีก็ต้องพูดภาษาเกาหลีสิ ทำไมพูดภาษาจีนล่ะนี่
นี่! ไปกินจาจังเมี่ยน(บะหมี่ชนิดหนึ่ง)กันเถอะ ป่ะกินจาจังเมี่ยน
ซีวอน - ทำไมจาจังเมี่ยนล่ะ ฉันจะกินจัมปง(บะหมี่ชนิดหนึ่ง) จังปง!~~

สำหรับฮันเกิงที่ไม่รู้ภาษาเกาหลีเลยนั้น ช่วงแรกก็ต้องเผชิญกับปัญหามากมาย
ดังนั้นสิ่งแรกที่ต้องทำคือการเรียนภาษาเกาหลี
แล้วฮันกยองก็ได้เริ่มเรียนกับอาจารย์แบบตัวต่อตัว

ฮันกยอง - กะ นะ ทะ ระ มะ บะ สะ อะ ยะ ออ ยอ
ซีวอน - เอ๋? อะไรน่ะพี่? ท่องภาษาเกาหลีอยู่เหรอ?
ฮันกยอง - อืม ซีวอน ช่วยฉันหน่อยสิ! อันนี้นะ ต้องจำขนาดนี้เลยเหรอ?
เดี๋ยวตอนไปเจอคุณครูจะต้องจำให้ได้แล้วด้วย...
กะ นะ ทะ ระ มะ บะ แล้วอะไรต่อนะ?
ซีวอน - สะ สะ! สะ แล้วก็ อะ จะ ชะ คะ ดะ ปะ ฮะ
ฮันกยอง - โอ้ววว เก่งมากๆๆ
ซีวอน - ฮ่าๆๆๆๆ
ฮันกยอง - ฮ่าๆๆ แล้สทำไมฉันจำไม่ได้ล่ะเนี๊ยะ?
ซีวอน - พี่ ภาษาเกาหลีของพี่ดีขึ้นมากเลยนะ
ฮันกยอง - จริงเหรอ?
ซีวอน - อืม อาจจะเขียนไม่ได้ก็จริง แต่พูดได้เหมือนคนเกาหลีแล้วนะฮะ
จากนี้ผมคงต้องขอให้พี่ช่วยเรื่องเรียนภาษาจีนบ้าง
ดังนนั้นผมจะช่วยเรื่องภาษเกาหลีของพี่เต็มที่เลย ไม่เข้าใจตรงไหนถามได้ตลอดเวลาเลยนะฮะ
ฮันกยอง - ฮ่าๆๆ น่ารัก~~(พูดผิด)...อ่า ขอบใจ (คำว่า น่ารัก - คิยอวอ / ขอบใจ - โคมาวอ)

ด้วยความช่วยเหลือของทั้งคุณครูและสมาชิกในวง
ภาษเกาหลีของฮันกยองก็ยิ่งดีวันดีคืน
วันๆหนึ่งทั้งซ้อมร้องเพลง ซ้อมเต้น ฝึกการแสดง 15 ชั่วโมงต่อวัน
จริงอยู่ว่า มันเหนื่อยแสนเหนื่อย
แต่เพราะมีครอบครัวที่คอยให้กำลังใจอยู่ที่จีน ฮันกยองเลยไม่เคยท้อ

ชินดง - อ่า ซีวอน เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ะเป็นวันหยุดเทศกาลจูชอค!!(วันสารท)
อ่า ฮ่าๆๆๆ อย่างนี้พวกเราก็ไม่ต้องซ้อมใช่มั๊ย !!
ซีวอน - อ่า ถึงแล้วเหรอ
ชินดง - ช่ายย ฉันน่ะ บอกให้แม่เตรียมทงเดจอน ทงกุรันทัง ซนปง ไว้ให้หมดแล้วล่ะ!
ฉันนะชอบวันหยุดเทศกาลที่สุดเลย ทั้งไม่ต้องซ้อม แล้วยังได้กินของอร่อยๆอีก ฮ่าๆๆ
SM - เอ่า ทุกๆคนมารวมกันทางนี้หน่อย
สมาชิก - ครั~~~บ
SM - ดงฮี! นายน่ะ อย่ากินให้มากนักล่ะ
ชินดง - ไม่หรอกน่า พี่ก็
SM - กินให้มันน้อยๆลงหน่อย!
ซีวอน - พี่ต้องกินให้น้อยลงนะ!
ชินดง - แต่พอฉันเริ่มกินแล้ว กินไปเท่าไหร่..อ่า...
ซีวอน - เอ่อ พี่ดงฮี! แล้วจะเอายังไงดีพี่ฮันกยองไม่ได้กลับบ้านนะ
ชินดง - เอ๋..? อ่า ใช่สินะ... จะเอายังไงดี?
ซีวอน - พี่ฮันกยอง! วันหยุดนี้พี่ไปบ้านผมมั๊ย? ไปเจอครอบครัวผม แล้วก็ไปกินซนปงด้วยกัน
ฮันกยอง - ไม่ล่ะ ไม่เป็นไรหรอก... ฉันว่าฉันจะอยู่ซ้อมที่นี่...
ซีวอน - เอ๋? จะซ้อมเหรอ? ทุกคนกลับบ้านกันหมด แล้วพี่บอกว่าพี่จะซ้อมคนเดียวงั้นเหรอ...
พี่อย่าพูดอย่างนี้ซิฮะ ไปบ้านผมด้วยกันนะ นะ! ไปนะ?

อยากจะพบเหลือเกิน ยิ่งเป็นวันหยุดเทศกาลก็ยิ่งอยากเจอหน้าครอบครัว
แต่ก็ทำได้แค่โทรไปหาเพื่อคลายความคิดถึง

[ตรู๊ด ตรู๊ด ตรู๊ด]
ฮันกยอง - แม่ฮะ...
แม่ - อืม..ฮันกยองเหรอ...
ฮันกยอง - ครับ...วันหยุดเทศกาลที่บ้านทำอะไรกับบ้างฮะ?
แม่ - อืม ก็ทุกๆคนนอกจากเราก็มารวมตัวกัน..
เวลาอย่างนี้ แม่อดคิดถึงเราขึ้นมาไม่ได้สักที...สบายดีใช่มั๊ย?
ฮันกยอง - ครับแม่
แม่ - ซ้อมน่ะท่าทางจะเหนื่อยน่าดู?
ฮันเกิง - ..ครับ..แต่ก็ไม่เป็นไรครับ...
แม่ - ฮันเกิง..นี่เราไม่ได้เจอกันมาก็ 2 ปีแล้ว...
ทั้งๆที่อยากเจอเราสักที แต่ก็ทำไม่ได้...กินข้าวแล้วหรือยัง?
ฮันกยอง - ครับ กินแล้ว..
แม่ - อืม กินข้าวเยอะๆนะ ถ้าลำบากอะไรก็โทรหาแม่นะ
ฮันกยอง - ครับ
แม่ - ทุกๆคนที่บ้านสบายดี ไม่ต้องเป็นห่วงนะ
ฮันกยอง - ครับ..แม่...แล้วจะโทรหาอีกนะฮะ
แม่ - อืม..แม่วางล่ะนะ เปลืองเงินเราเปล่าๆ

ฮันกยองเมื่อวางโทรศัทพ์จากพ่อกับแม่ ก็แทบจะกระโดขึ้นเครื่องบิน บินกลับไปหาท่านทันที
แต่ถึงแม่ฮันกยองจะอยากกลับไปจีนแค่ไหน
แต่เพื่ออนาคต เพื่อที่จะเป็นนักร้องที่ยอดเยี่ยม ฮันกยองจะต้องอดทน
และจะต้องอดทนกับช่วงเวลาในการฝึกซ้อมที่แสนสาหัส
และในที่สุด วันที่ 6 พฤศจิกายน 2005
ฮันเกิงก็ได้เดบิว เป็นฮันกยองแห่งกลุ่มนักร้อง 12 คนซูเปอร์จูเนียร์

MCฮีชอล - รางวัลเพลงยอดนิยมของรายการอินกิกาโยในวันนี้ก็คือ..!!
MC - แสดงความยินดีกับซูเปอร์จูเนียร์!!!
MCฮีชอล - แล้วก็ เชิญคุณฮันกยองของพวกเรากล่าวความรู้สึกครับ
ฮันกยอง - ทุกๆคนสวัสดีครับ
-ภาษาจีน-
ขอบคุณอาจารย์ลีซูมานและผู้ร่วมงานทุกคนที่คอยช่วยเหลือพวกเราเสมอมา
และขอบคุณแฟนๆทั้งชาวเกาหลีชาวจีนที่คอยให้กำลังใจพวกเรา
จากนี้ไปผมจะพยายามยิ่งๆขึ้นไปเพื่อจะสามารถไปแสดงที่ประเทศจีนให้ได้
และหวังว่าทุกๆคน จะยังคอยให้กำลังใจพวกผมเช่นนี้เรื่อยไป
ทุกๆคนผมรักคุณ
MC - ของแสดงความยินดี!!!

หลังจากเดบิวได้ไม่ถึง 1 ปี ก็สามารถคว้าที่ 1 มาได้
คนที่ปิติยินดียิ่งกว่าฮันเกิงก็คือพ่อและแม่ ที่ได้เห็นผ่านทางอินเตอร์เน็ท ว่าฮันเกิงได้คว้าที่ 1 มา
การที่ชาวจีนสามารถมายืนบนเวทีในฐานะนักร้องเกาหลี
มีความยากลำบากมากมายที่จะต้องผ่านมา
จากนี้ไปก็จะวิ่งต่อไป ด้วยความมุ่งมั่นที่มากพอๆกับการฝึกซ้อมอย่างหนัก
จะต้องอดทนกับความคิดถึงครอบครัว และเปลี่ยนความรู้สึกนั้นเป็นแรงผลักดัน
ให้ก้าวไปสู่การเป็นดาวที่สูงสุดของเอเชีย..
ชื่อของเขาคือ ซูเปอร์จูเนียร์ฮันกยอง


-------------------------------------------------


Korean Text by BABY 동해COM♡ (gksmftlsql)
Japanese Taxt by yume@ http://kr2jp.blog54.fc2.com/
Thai Translation by didy@ LoveU Super Junior
*Take out with full credit