~ Didy's world ~[Super Junior]

.*+Super Junior Behide Story+*.@ Love FM Special Coner

ในคอนเนอร์พิเศษของรายการนี้ เป็นช่วงที่ให้สมาชิกซูเปอร์จูเนียร์มาเล่าเรื่องของตัวเองว่ามาเป็นซูเปอร์จูเนียร์ได้อย่างไร โดยทำออกมาเป็นรูปแบบละครวิทยุ

------------------------------------------------------------------------------------------

[We are Super Junior] 20060815 Siwon Part 1
ฟังเสียงซีวอนออนแอร์ในวิทยุ

[ซีวอนที่ล้มเลิกการไปเรียนต่อต่างประเทศ]

ผมอายุ 20 ปี ผมที่อายุน้อยยิ่งกว่าเดือนปีที่ยังจะต้องมีชีวิตต่อไป
ในช่วงก่อนวัย 20 เป็นช่วงเวลาแห่งการพลิกผันอย่างหนัก ของชีวิตเชวซีวอน
เอาล่ะเรามาย้อนเวลาไปตั้งแต่วันที่นักเรียนธรรมดาๆเชวซีวอน
จนมาเป็นซีวอนแห่งซูเปอร์จูเนียร์กันเถอะ

เพื่อน - ซีวอน วันนี้พวกเราก็กำลังจะเป็นนักเรียนม.ปลายแล้วสินะ! เย่ เย่
รอก่อนๆ อ่า....คุณเชวซีวอนครับ ความรู้สึกที่กำลังจะได้เป็นนักเรียนม.ปลายเป็นยังไงบ้างครับ?
ซีวอน - อ่า ครับ มันช่างเป็นความปลื้มปิติอย่างสุดซึ้งครับ
เพื่อน - เอ๋? แค่เนี๊ยะเหรอ?
ซีวอน - ปลื้มปิติจริงๆครับ~ อ่า ปีนี้ฉันอายุ 17 แล้วเหรอเนี๊ยะ! อ่า เวลามันช่างผ่านไปเร็วจริงๆเนอะ?
เพื่อน - ใช่ๆ แล้วพวกเราก็ทำได้เนอะ! อ่า นี่ ซีวอน จะว่าไปนายพูดมาตั้งแต่ ม.ต้นแล้วว่า
อยากเป็นนักกีฬานี่นา แต่เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยเห็นซ้อมกีฬาเลย? นายน่ะไม่ลองเข้าชมรมกีฬาดูล่ะ
ซีวอน - อ่า..กีฬาเหรอ..? ก็อยากเล่นนะแต่....พ่อฉันน่ะบอกว่าให้เตรียมตัวเรื่องไปเรียนต่อต่างประเทศ
ฉันน่ะจะต้องไปเรียนต่อต่างประเทศน่ะ
เพื่อน - อะไรนะ? เรียนต่อ?
ซีวอน - อืม ดังนั้นนะ ก่อนที่ฉันจะไปเรียนต่อ ดูหน้าฉันไว้ให้พอใจนะ
เพราะถ้าไปแล้วท่าทางจะไม่ได้กลับมาอีกหลายปี
เพื่อน - อ่า เข้าใจแล้ว ฉันจะมองหน้าหล่อๆนี้ให้เต็มตา จะจ้องจนทะลุไปข้างนึงเลยนะ ไม่ต้องห่วง~~
แล้วก็ วันนี้มีงานเปิดภาคเรียนก็จริงอ่ะนะ แต่พวกเราไปกินกัมจาทังกันดีกว่ามะ กินป่ะ กินป่ะ?
ซีวอน - กินดิ~! นี่ นายจะเลี้ยงใช่มะ?
เพื่อน - นี่ จะบ้าเหรอ? นายต่างหากล่ะที่จะต้องเลี้ยงน่ะ! ป่ะไปเร็ว
ซีวอน - โธ่ อะไรเล่า! เดี๋ยวสิ รอด้วย!!

SM - เอ่อ~~
ซีวอน - ครับ? ผมเหรอ?
SM - เป็นนักเรียนโรงเรียนนี้ใช่มั๊ยครับ?
ซีวอน - ครับ ก็เพิ่งเป็นวันนี้นี่เองฮะ ว่าแต่มีอะไรเหรอฮะ?
SM - นี่นามบัตรครับ เอ่อ ไม่คิดจะเป็นดาราบ้างเหรอครับ?
ซีวอน - ครับ??

นามบัตรใบหนึ่งที่ได้มาในวันเปิดภาคเรียน
แต่เพราะเป็นเรื่องเกี่ยวกับการเป็นดาราที่ผมเคยเพียงคิดเล่นๆบ้าง
แม้จะอธิบายไม่ถุก แต่ก็คิดว่าน่าจะเป็นประสบการณ์ที่ดี
แต่ว่าหลังจากที่ได้ติดต่อไปยังผู้จัดการที่ให้นามบัตรผมมา
ความรู้สึกที่อยากจะลองทำดูสักครั้งก้เริ่มจริงจังมากขึ้น

ซีวอน - เอ่อ..พ่อครับ ผมมีเรื่องอยากจะคุยด้วย
พ่อ - อะไรล่ะ ยังเตรียมตัวเรื่องเรียนต่อไม่พร้อมหรือไง?
ซีวอน - ไม่ใช่ครับ คือ...ผมได้นามบัตรใบนี้มา เป็นนามบัตรจากบริษัทโมเดลลิ่งน่ะครับ
แล้ว ผมอยากไปออดิชั่นดูสักครั้งน่ะครับ
พ่อ - อะไรนะ? ก็รู้คำตอบของฉันดีไม่ใช่เหรอ? ไม่ได้!
เราน่ะกำลังจะไปเรียนต่อไม่ใช่เหรอ แล้วนี่เอาเรื่องอะไรมาพูด!?
ซีวอน - พ่อครับ....
พ่อ - ไม่ได้!! ไม่ต้องพูดอะไรมากกว่านี้แล้ว! คำตอบคือไม่ได้!

ตอนนั้น ผมก็รู้คำตอบของพ่อดีอยู่แล้ว
โดยเฉพาะพ่อที่เข้มงวดกับผมมาตั้งแต่เด็กๆ สำหรับพ่อ
ท่านอยากให้ผมมาสานต่องานของบริษัท การไปเรียนต่อต่างประเทศก็เพื่อการนี้เช่นกัน
ในที่สุดผมก็เตรียมตัวเพื่อไปเรียนต่อตามที่เป็นมาเรื่อยๆ
แม้ในใจจะรู้สึกวูบโหวงแปลกๆ
แต่ที่ผมรู้คือ ผมทำให้พ่อผิดหวังไม่ได้
แคนาดา 4 ปี ญี่ปุ่น 4 ปี แผนการเรียนต่อของผมก็เป็นไปตามนี้
เตรียมพร้อมขนาดที่ซื้อตั๋วเครื่องบินไว้แล้ว เหลือเพียงกำหลดวันเดินทางที่แน่นอน

ซีวอน - คุณอา มาตั้งแต่เมื่อไหร่ฮะ
เพื่อนพ่อ - อ่า เป็นไงราบรื่นดีมั๊ย? เรื่องเตรียมตัวไปเรียนต่อน่ะ แล้วจะเดินทางเมื่อไหร่?
จบ ม.ปลายแล้วไปเหรอ ? หรือว่าไง...
ซีวอน - ไม่นะครับ อีกไม่นานก็ไปแล้วฮะ เดี๋ยวก็จะไปแคนาดาเลย
พ่อ - มาแล้วไม่นั่งก่อนล่ะ ทำอะไรกันอยู่?
เพื่อนพ่อ - ไม่เป็นไร แค่จะมาคุยกับซีวอนสักหน่อย...ว่าแต่
จะให้ซีวอนไปเรียนต่อทั้งๆที่ยังไม่จบม.ปลายงั้นเหรอ? อย่างนี้ไม่ดีล่ะมั๊ง...
พ่อ - อะไรนะ? หมายความว่ายังไง?

คุณอาบอกว่า กรณีของผมถ้าไปเรียนต่อตอนนี้ ดูเหมือนจะเป็นปัญหา
เพราะก่อนที่จะจบชั้นม.ปลาย ก็จะต้องกลับมาเกาหลีอีกครั้ง
พอดีกับช่วงนั้นเรื่องการหนีวีซ่าเป็นโรบินฮูดเกิดขึ้นมากจนเป็นที่จับตา(didy:ทำให้มีการเข้มงวดเรื่อวีซ่ามากขึ้น)
เพราะอย่างนี้ในที่สุดเรื่องการเรียนต่อของผมจึงถูกยืดเวลาออกไปอีก

แต่สำหรับผม มันเป็นโอกาศทองอีกครั้ง

ซีวอน - พ่อครับ ผมอยากลองทำดูจริงๆนะครับ
พ่อจะแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินผมก็ได้ แต่ผมจะขอพ่อต่อไปอย่างนี้ล่ะ
พ่อ - เคยบอกแล้วใช่มั๊ยว่าอย่ามาพูดเรื่องนี้อีกเป็นครั้งที่ 2
เรียนไป แล้วจบม.ปลาย แล้วก็ไปเรียนต่อ!
ซีวอน - แต่ถ้าตอนนี้ไม่ได้ทำดู จะเสียใจทีหลังนะครับ!
พ่อ - ไม่ได้!
ซีวอน - ยังไงเรื่องไปเรียนต่อก็ต้องเลื่อนออกไปอยู่ดี...ขอโอกาศให้ผมเลือกสักครั้งเถอะครับ!
สิ่งที่พ่ออยากให้ทำ ผมก็สัญญาว่าจะทำให้แน่นอนนะครับ
พ่อ - ยังไงก็จะทำให้ได้ใช่มั๊ย?
ซีวอน - ครับ ยังไงก็อยากลองทำดูสักครั้งครับ
พ่อ - งั้นเหรอ ก็ดี งั้นสิ่งที่นายทำถือว่าเป็นความรับผิดชอบของนาย
อย่าเอามาเกี่ยวข้องกับที่บ้านล่ะ แล้วถ้าคิดจะทำอะไรแล้ว ก็ต้องทำให้เต็มที่ เข้าใจมั๊ย?
ซีวอน - ครับ
พ่อ - ไม่ว่าสิ่งที่นายทำจะล้มเหลวกลางคัน ก็ถือว่าเป็นสิ่งที่นายเลือก ไม่มีการเสียใจทีหลัง
จะพูดอีกทีนะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นถือว่าเป็นความรับผิดชอบของนาย
ซีวอน - ครับพ่อ ผมจะทำให้ดีที่สุด

หลังจากขอร้องอยู่หลายต่อหลายครั้ง ในที่สุดพ่อก็ยอมอนุญาติมาอย่างยากลำบาก
และผมก็สามารถผ่านการออดิชั่นเมื่อปี 2003 และเข้ามาเป็นเด้กฝึกหัด
ทั้งกลัวเรื่องความรับผิดชอบที่พ่อพูดถึง
เพราะพ่อก็ไม่ได้อนุญาติมาด้วยความเต็มใจ ยิ่งทำให้ความรับผิดชอบยิ่งใหญ่หลวงขึ้น
ยิ่งเป็นอย่างนี้ยิ่งต้องฮึดสู้ ผมต้องทำให้ดีที่สุด

จะต้องเป็นลูกชายที่พ่อยอมรับให้ได้
จะต้องแสดงให้ท่านเห็นว่า สิ่งที่ผมเลือกนั้นไม่ผิด



-------------------------------------------------

Korean Text by BABY 동해COM♡ (gksmftlsql)
Japanese Taxt by yume@ http://kr2jp.blog54.fc2.com/
Thai Translation by didy@ LoveU Super Junior
*Take out with full credit