~ Didy's world ~[Super Junior]

.*+Super Junior Behide Story+*.@ Love FM Special Coner

ในคอนเนอร์พิเศษของรายการนี้ เป็นช่วงที่ให้สมาชิกซูเปอร์จูเนียร์มาเล่าเรื่องของตัวเองว่ามาเป็นซูเปอร์จูเนียร์ได้อย่างไร โดยทำออกมาเป็นรูปแบบละครวิทยุ

---------------------------------------------

[We are Super Junior] 20060903 Kibum Part 1
ฟังเสียงคิบอมออนแอร์ในวิทยุ

[คิบอม เหินฟ้าสู่เกาหลีอีกครั้ง]

ผมคือคิมคิบอมแห่ง ซูเปอร์จูเนียร์
ผมที่มีงานรุมเร้าตลอดสัปดาห์จนไม่มีวันหยุด แต่แทนที่จะเห็นเหนื่อยแต่ผมกลับมีความสุข
เพราะอะไรงั้นหรือ? เพราะผมกำลังทำงานที่ผมใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็กๆ
เอาล่ามาย้อนอดีตจนมาถึงวันนี้ของคิบอมกันเถอะ

เพื่อน - นี่ คิบอม ไปเตะบอลกันเถอะ~!
คิบอม - อ่า..อืม
เพื่อน - วันนี้จะแข่งกับเด็กห้องอื่นด้วยนะ คราวนี้ต้องชนะให้ได้เลย
คิบอม - อืม รู้แล้ว....
เพื่อน - เฮ้! เป็นอะไรไปเนี๊ยะ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ทำหน้าอย่างกับคนท้องผูกเรื้อรัง
คิบอม - อ่า ไม่ใช่นะ คือว่า...
เพื่อน - งั้นอะไรล่ะ!! เกิดอะไรขึ้น?!
คิบอม - ฉัน..ดูเหมือนว่า เดือนหน้าจะต้องย้ายไปต่างประเทศ...
เพื่อน - อะไรนะ!! ย้ายไปต่างประเทศ??!!
คิบอม - อืม..จริงๆก็คุยกันมานานแล้ว แต่ว่าวันเวลาที่แน่นอนก็เพิ่งมาได้ยินเมื่อวานนี่แหละ

เมื่ออายุได้ 12 ปี
ผมก็ต้องหันหลังบอกลาเพื่อนรักและโรงเรียนที่คุ้นเคย
แล้วติดสอยห้อยตามพ่อแม่ย้ายที่อยู่ไปอเมริกา
แม้จะเตรียมใจไปบ้างแล้ว แต่การปรับตัวเข้ากับสถานที่ๆไม่คุ้นเคยก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ

คิบอม - พ่อ ผมไปล่ะนะ
พ่อ - คิบอม วันนี้โรงเรียนหยุดไม่ใช่เหรอ เราจะไปไหนล่ะ?
คิบอม - อ่า ไปทำงานพิเศษฮะ
พ่อ - งานพิเศษ? ทำไมล่ะ? ค่าขนมไม่พอเหรอ?
คิบอม - เปล่าฮะ ไม่ใช่อย่างนั้น .....ก็อยากจะคล่องภาษาอังกฤษเร็วๆ
และก็อยากมีเพื่อนเยอะๆด้วยฮะ
พาอ - อ่า...โรงเรียนก็อยู่ไกล แค่ไปกลับโรงเรียนก็ลำบากแล้วแท้ๆ....
แล้วนี่ทำงานพิเศษด้วย จะไม่เหนื่อยเกินไปเหรอ

ที่อเมริกา ทั้งวัฒนธรรมและภาษาที่แตกต่าง
วิธีการจะปรับตัวให้ได้เร็วสำหรับเด็กขี้อายและไม่แสดงออกอย่างผม
ก็คือการวิ่งเข้าใส่แบบไม่มีเงื่อนไข
นอกจากนี้โรงเรียนที่อยู่ ก็เป็นโรงเรียนสำหรับชาวเกาหลี ที่ใช่เวลาเดินทางถึง 1 ชั่วโมง
ในเวลาเดียวกันก็ทำงานพิเศษไปด้วย
เรื่อยมาอย่างนั้นจนผ่านไป 4 ปี จนผมอายุได้ 16 ปี
เป็นช่วงที่ผมเคยชินกับชีวิตความเป็นอยู่ที่อเมริกาแล้ว

เพื่อน - คิบอม~~~ วันนี้ว่าหรือเปล่า
คิบอม - ก็ไม่มีอะไร
เพื่อน - งั้นวันนี้ไปเที่ยวงานนิทรรศการกับฉันนะ
คิบอม - อะไรเหรอ? งานอะไร?
เพื่อน - ก็วันนี้มีงานนิทรรศการเกาหลีไง
คิบอม - อ่า งั้นเหรอ? จะว่าไป ฉันก็ยังไม่เคยไปเที่ยวดูสักที
เพื่อน - เอ้ๆๆ อย่างนี้ต้องลองไปดู สนุกนะ! ต้องไปดูการแสดงสนุกๆทั้งนั้น
ป่ะ ไปกันเถอะ เดี๋ยวนี้เลย
คิบอม - อ่า รู้แล้วๆๆ อ่ะ แล้วนายรู้ที่เหรอ?
เพื่อน - แหม่ แหม่ เชื่อใจพี่ชายคนนี้ได้เลย! ป่ะไปกัน!

วันที่มีนิทรรศการเกาหลี ผมกัยเพื่อนพากันไปงานเพื่อไปหาอะไรสนุกๆดู

เพื่อน - ก็คิดว่าอยู่แถวๆนี้นะ?
คิบอม - นี่ ไหนยอกว่าให้เชื่อนาย นี่รู้จริงๆหรือเปล่าเนี๊ยะว่าอยู่ไหน
แล้วที่นี่มันที่ไหนล่ะเน๊ยะ?
เพื่อน - อ่า...ก็ถามมาแล้วน้า ถ้าเลี้ยวตรงนี มันก็น่าจะเจอนี่นา แต่.. อ่า ไม่รู้แล้ว...
คิบอม - นี่ ฉันไม่ไปต่อแล้วนะ! แล้วนี่มันไม่เลยเวลามาแล้วเหรอ! ฉันไม่ไปแล้ว!
SM - อ่า...คือว่า...?
คิบอม - เอ๋ ผมเหรอ?
SM - คนเกาหลีใช่มั๊ย?
คิบอม - อ่า..ก็ใช่ครับ เอ่อ แล้วคุณ...?
SM - ไม่คิดจะเป็ดาราดูดูบ้างเหรอ?
คิบอม - ครับ?? ด.ด..ดาราเหรอฮะ? อ่า...
SM - ผมเป็น Casting Manager ของโมเดลลิ่ง ก็สะดุดตาน้องพอดี
ยังไงลองเอากลับไปคิดดูแล้วค่อยติดต่อมาก็ได้ นี่นามบัตรนะครับ

มันเร็วเกินไปจนผมคิดอะไรไม่ทัน
ดารา? ดาราแบบที่เห้นในทีวีน่ะเหรอ? แบบนั้นน่ะ....ผมทำได้เหรอ?
แต่หลังจากคิดทบทวนดูหนักไม่กี่วัน ผมก็ตัดสินใจ

คิบอม - แม่ครับ พ่อครับ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย
แม่ - อืม....เรื่องอะไรล่ะ
คิบอม - ผมไปงานนิทรรศการมา แล้วก็ได้นามบัตรของโมเดลิ่งมา
แม่ - เอ๋? บริษัทโมเดลิ่งเหรอ?
คิบอม - ผมลองคิดดูอย่างดีแล้ว ผมอยากลองดูซักครั้งฮะ
ก็เลยมาขออนุญาติพ่อกับแม่
แม่ - งั้นหมายความว่า เราจะเป็นดารางั้นเหรอ?
คิบอม - ....ครับ โอกาศแบบนี้ไม่ได้มีได้ง่ายๆไม่ใช่เหรอฮะ ถ้าไม่ทำตอนนี้ จะต้องเสียใจทีหลังแน่ๆ
แม่ครับ ผมจะพยายาม! ให้ผมทำนะครับ!
แม่ - ถ้าเราจะทำก็หมายความว่าจะต้องไปเกาหลีไม่ใช่เหรอ
งั้นก็ต้องแยกจากครอบครัว....ไม่ได้! อย่างนี้ต่อให้ตายก็จะไม่ได้เจอเราใช่มั๊ย
คิบอม - แม่ครับ ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะฮะ ผมต้องทำได้ ให้ผมทำนะฮะ
แม่ - ไม่ได้ก็คือไม่ได้! เด็กที่ยังพึ่งพาตัวเองไม่ได้อย่างเราน่ะ ไม่ได้ ไม่ได้
พ่อ - ...คิบอม เราน่ะ มั่นใจหรือเปล่า?
คิบอม - ครับ พ่อ
พ่อ - ก็ถ้าอย่างนั้น ก็ลองทำดูสิ แต่จะเลิกกลางคันไม่ได้นะ
ถ้าจะเป็นอย่างนั้น ก็ไม่ต้องทำเสียแต่ทีแรก!
คิบอม - ไม่มีทางเป็นอย่างนั้นแน่ครับ ผมจะพยายามจริงๆนะครับ

แม้แม่จะไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของผม
แต่ก็ได้พ่อเป็นคนสนับสนุนผมอย่างเต็มที่
และจากความพยายามอ้อนวอนขอร้องของผมแม่จึงยอมให้
ดังนั้นผมจึงขึ้นเครื่องบินกลับมายังเกาหลีที่ผมจากมา 4 ปี
ระหว่างทางที่อยู่ในเครื่องบินเพื่อกลับสู่เกาหลีครั้งนั้น ผมยังจำคำสัญญาที่พร่ำบอกพ่อกับแม่ได้ดี
ผมให้วัญญากับพ่อและแม่ที่มาส่งผมว่า ผมจะเป็นนักแสดงชื่อ คิมคิบอม
ผมจะเป็นลูกชายที่พ่อกับแม่ภูมิใจ ให้สมกับที่ท่านยอมอนุญาติให้ผมตามที่ขอ

ผมกำลังค่อยๆก้าวสู่หนทางแห่งความฝัน ที่ละก้าว ทีละก้าว


-------------------------------------------------

Korean Text by ＢＡＢＹ ＬＯＶＥ"일품 (iwashi)
Japanese Taxt by yume@ http://kr2jp.blog54.fc2.com/
Thai Translation by didy@ LoveU Super Junior
*Take out with full credit