~ Didy's world ~[Super Junior]

ในคอนเนอร์พิเศษของรายการนี้ เป็นช่วงที่ให้สมาชิกซูเปอร์จูเนียร์มาเล่าเรื่องของตัวเองว่ามาเป็นซูเปอร์จูเนียร์ได้อย่างไร โดยทำออกมาเป็นรูปแบบละครวิทยุ

---------------------------------------------
[We are Super Junior] 20060806 Yesung Part 1

[จองอุนชายหนุ่มที่โบยบินขากชอนอันมาสู่โซล]

ชื่อของผมคือคิมจองอุน
ตอนนี้ทุกคนรู้จักผมในฐานะเส้นเสียงแห่งซูเปอร์จูเนียร์ เยซอง
จริงๆแล้วผมถือกำเนิดมาด้วยชื่อ คิมจองอุนมามากกว่า 20 ปี
กลับไปย้อนอดีตตั้งแต่วันที่จองอุนวิ่งอย่างสุดกำลังเพื่อที่จะ
กลายมาเป็นนักร้องชื่อเยซองกันเถอะ

สมัยอยู่มัธยมต้น
สิ่งที่ผมเก็บไว้ห่างตัวที่สุดคือ หนังสือและปากกา
และสิ่งที่ผมเก็บไว้ใกล้ตัวที่สุดคือ เครื่องเล่นเพลงและ CD
ถ้ามีหนังสือและปากกาอยู่ผมจะง่วงหลับไปภายใน 5 นาที
แต่ถ้าตรงหน้าเป็นเครื่องเล่นเพลง ตาผมจะสว่างอยู่ตลอดเวลา
ผมที่ชอบเสียงเพลงมากมายขนาดนั้น วันหนึ่งก็ถุกแม่ถามว่า

แม่ - จองอุน ชอบเพลงขนาดนั้นเลยเหรอ?
เยซอง - ใช่ครับ แม่
แม่ - งั้นเราน่ะ ลองไปออดิชั่นดูสักทีดีมั๊ย เด็กสมัยนี้เขาเตรียมฝึกเป็นนักร้องกันตั้งแต่
เด็กๆกันเยอะแยะใช่มั๊ย? อันนี้ แม่ก็ไปหามาน่ะนะ
เยซอง - ครับ??
แม่ - แม่ลองถามดูแล้ว ที่บริษัทนี้เดี๋ยวเขาจะเปิดออดิชั่น ช่วงสัปดาห์หน้าไปโซลด้วยกันกับแม่มั๊ย
เยซอง - แต่ว่า... ถ้าพ่อรู้ จะไม่แย่เหรอฮะ
แม่ - ไม่เป็นไรหรอก ถ้าหากว่าออดิชั่นผ่านล่ะก็ พ่อก็พ่อเถอะว่าอะไรไม่ได้หรอก
และอีกอย่าง แม่ก็อยู่ด้วย เชื่อแม่สิ อย่างแระไปเตรียมตัวสำหรับการออดิชั่นซะ

แม่เป็นผู้สนับสนุนและผลักดันผมอย่างสุดกำลัง และก็พาผมไปโซลเพื่อเข้าออดิชั่นโดยปิดเป็นความลับไม่ให้พ่อรู้
ในวันที่เดินทางจากชอนอันไปโซลเพื่อการออดิชั่น ผมได้เตรียมพร้อมจนมั่นใจในการร้องเพลงของตัวเองที่สุด

SM - ชื่ออะไร??
เยซอง - ครับ คิมจองอุน ครับ
SM - อืมมม สิ่งที่ถนัด??
เยซอง - สิ่งที่มั่นใจที่สุดก็การร้องเพลงครับ
SM - อ่า..ร้องเพลงเหรอ งั้นร้องให้ด฿หน่อยได้มั๊ย?
เยซอง - ～♫♬♪～～
SM - อืม...เก่งนะ แล้วเต้นล่ะได้หรือเปล่า? หรือว่าไม่ได้?
เยซอง - อ่า...เต้นเหรอครับ? ผมก็ไม่เคยเต้นเหมือนกัน งั้นลองดูสักทีแล้วกันครับ!

วันนั้นเป็นการเต้นครั้งแรกของผม จริงๆแล้วมันเป็นแค่การขยับตัวไปมาเท่านั้น
แต่ในขณะที่ผมคิดว่า ผมคงเป็นที่โหล่ในการออดิชั่นครั้งนี้ กลับกลายเป็นว่าผมได้อันดับ 1
ผมผ่านการออดิชั่นพร้อมๆกับ ฮิโรแจจุงแห่งดงบังชินกิในปัจจุบัน

การเทียวไปเทียวกลับจากชองอันและโซลเพื่อมาฝึกซ้อมนั้นหนักหนากว่าที่คิด
แต่เพราะที่พ่อและแม่ที่คอยให้กำลังใจอยู่เคียงข้าง ทำให้ผมมีพลังมากยิ่งขึ้น
ทันทีที่โรงเรียนเลิก ก็จะไปโซลเพื่อฝึกซ้อม และกลับชองอันด้วยรถไฟเที่ยวสุดท้าย เป็นอย่างนี้อยู่เสมอๆ

ยุนโฮ - พี่จองอุน พี่จองอุน! บ้านพี่อยู่ที่ไหนเหรอ
เยซอง ชุงนัมชอนอัน แล้วนายล่ะ?
ยุนโฮ - ผมอยู่ ควางซูสายจอนรา งั้นพี่ก็ไปกลับด้วยรถไฟใช่มั๊ยฮะ
เยซอง - อ่า ใช่ งั้นนายก็ด้วยเหรอ?
ยุนโฮ - ใช่ฮะ ถ้างั้นเดี๋ยวซ้อมเสร็จ เราไปขึ้นรถเที่ยวสุดท้ายด้วยกันนะฮะ

ตอนนั้น เด็กฝึกหัดอย่างผมและยุนโฮ หลังจากอยู่ซ้อมกันจนดึก
ก็จะกลับบ้านด้วยรถไฟเที่ยวสุดท้ายตอนห้าทุ่มยี่สิบ
พวกเรามีเรื่องคุยกันมากมายในระหว่างที่นั่งรถกลับ

ยุนโฮ - พี่ เดินทางไปกลับมาซ้อมนี่ไม่ลำบากแย่เหรอฮะ?
เยซอง - ลำบากสิ แต่บ้านนายน่ะมันไกลกว่าบ้านฉันอีกไม่ใช่เหรอ?
ยุนโฮ - ก็ถ้าเพื่อมาซ้อมน่ะ ก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ที่ห่วงคือ จะเดบิวได้หรือเปล่าต่างหาก แบบว่า...
เยซอง - ฉันเองก็เหมือนกันแหละ แต่ว่านะถ้าเราพยายามมันก็ต้องมีวันของเราไม่ใช่เหรอ

ลุงขายของ - ปลาหมึก ถั่ว เบียร์เย็นๆจ้า ปลากหมึก ถั่ว เบียร์~~~
เยซอง - อ่า ดีเลยนึกได้พอดี เอาเบียร์สักหน่อยมั๊ย?
ยุนโฮ - พี่! พวกเรายังเป็นนักเรียนอยู่นะ~~
เยซอง - ถึงฉันจะหน้าเด็ก แต่นายน่ะหน้าผ่านเหมือนเลยวัยเยาวชนแล้วเลย น่า ซื้อคนละกระป๋องแล้วกัน
เงินน่ะเดี๋ยวฉันออกเอง และเราก็ไม่ได้แต่งชุดนักเรียนด้วย
ยุนโฮ - อืม....เอางั้นก็ได้
เยซอง - ยังไงซะทำหน้าเหมือนผู้ใหญ่ไว้ล่ะ คุณลุง! ตรงนี้ ขอเบียร์ 2 กระป๋องฮะ
เห็นมั๊ย เพราะว่านายแท้ๆ ถึงซื้อเบียร์มาได้อย่างง่ายดายอย่างนี้
ยุนโฮ - คัมเปปปป ดื่มเพื่อวันที่เราจะได้เป็นนักร้องอย่างภาคภูมิ

เยซอง - อืมมม ง่วงจัง ก็ไม่ได้ดื่มมากมายเสียหน่อย ทำไมง่วงจัง
ยุนโฮ - ผมก็ง่วงมากๆ
เยซอง - สงสัยเพราะคราสเต้นเมื่อกี้แน่ๆ ซ้อมหนักกันใช่เล่น
กว่าจะถึงอีกตั้งนาน หลับซักงีบแล้วกันนะ
Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

เยซอง - นี่ ยุนโฮ~ ฉันลงล่ะนะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้!
ยุนโฮ - อ่า ปล้วเจอกันพรุ่งนี้พี่
เยซอง - แล้วที่นี่มันที่ไหนล่ะเนี๊ยะ?! เอ๋....ที่นี่มันดูจองไม่ใช่เหรอ??
เสียงประกาศที่ฟังตอนกึ่งหลับกึ่งตื่น ทำให้ลงรถที่นี่ สถานีดูจอง ไม่ใช่ชอนอัน
และรถไฟที่ลงมานั้นเป็นรถเที่ยวสุดท้าย ดังนั้นหมายความว่าไม่มีรถไฟแล้ว
จะให้บอกพ่อกับแม่เรื่องนี้ก็คงไม่ค่อยดี สุดท้ายเลยบอกไปว่า
เยซอง - แม่ฮะ วันนี้ผมค้างบ้านเพื่อนนะฮะ แล้วพรุ่งนี้จะจะเลยไปโรงเรียนเลย
แม่ - งั้นเหรอ? แล้วเงินกินข้าวกลางวันล่ะมีหรือเปล่า?
เยซอง - อืม..ไม่ต้องห่งฮะแม่~~

บอกกับแม่ไปว่าจะไปค้างบ้านเพื่อน แล้วผมก็นั่งอยู่ที่สถานีดูจองนั้นทั้งคืนคนเดียว
เบียร์ที่ดื่มไปเมื่อค่ำฤทธิ์มันช่างแรงจริงๆ...............

มาถึงตอนนี้ทุกครั้งที่นั่งรถไปผ่านสถานีดูจอง เพลงที่ฟังในวันนั้นยังคงลอยขึ้นมาในสมอง
ขณะที่รอรถไฟขบวนแรกมา ผมฟังเพลงที่อยู่ในเครื่องเล่น CD ซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่รู้กี่รอบ
ผมในสมัยที่เป็นเด็กฝึกหัดนั้น ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่เคยขาดเสียงเพลง


-------------------------------------------------

Korean Text by ＢＡＢＹ ＬＯＶＥ일품 (iwashi)
Japanese Taxt by yume@ http://kr2jp.blog54.fc2.com/
Thai Translation by didy@ LoveU Super Junior
*Take out with full credit